32 I KYLFINGUR I Árið hjá mér byrjaði frekar hefðbundið með tækniæfingum, styrktaræfingum og æfingum með besta vini íslenskra kylfinga Trackman. Ég ákvað að taka þátt í vetrarmótaröð Trackman, NEXT Golf Tour, sem var skemmtileg tilbreyting að geta keppt um háar fjárhæðir á miðjum vetri en samt fundið fyrir stressinu sem fylgir því að keppa. Í febrúar fór stór hluti af meistaraflokki GR í æfingaferð á La Finca svæðið, sem var vel heppnuð og var gott að brjóta upp veturinn með því að komast í aðeins betra loftslag og sjá aðeins hvar leikurinn stendur þegar hinn helmingurinn af undirbúningstímabilinu er eftir. Held að strákarnir í meistaraflokknum muni samt örugglega mest eftir því hvernig heimferðin var hjá okkur. Nóttina áður en við förum heim var ég með kaldan svita, skjálfta, hausverk og allt sem manni dettur í hug. Ég var eins og draugur alla heimferðina og endaði á því að vera rúmliggjandi í rúma viku eftir heimkomuna með um 41 stiga hita. Sökum þessara veikinda gat ég lítið æft það sem eftir var af febrúarmánuði þar sem líkaminn gat ekki tekið við miklum átökum í þó nokkurn tíma. Það var í raun ekki fyrr en um miðjan mars þar sem mér leið eins og ég væri komin með fullan kraft aftur, ekki seinna vænna með tæpar 3 vikur í fyrsta mót á LET Access. Í mars þá breytist æfingahugsunin úr mest tækniæfingum í fullan fókus á keppnis-líkar æfingar. Fyrsta mót ársins fór fram í suður Frakklandi á Terre Blanche svæðinu sem er um 40 mínutum frá Nice, og svæði sem ég mæli eindregið með að kíkja á. Þetta mót gaf mér mikla trú á því sem ég var að gera um veturinn þó að skorið hafi ekki verið gott þá var margt mjög jákvætt sem hægt var að taka með sér áfram. Portúgal var næsti áfangastaður, mjög góð spilamennska og enda þar í topp 10. Áður en maí yfirlauk komu tvö mót í röð, Austurríki og á Spáni. Í Austurríki skipti öllu máli hvar þú varst á ráslistanum og því miður var ég á vitlausum stað og voru einungis um 10 leikmenn á minni „hlið“ sem náðu niðurskurðinum. Á Spáni var ekki hægt að klaga upp á veðrið, önnur góð spilamennska en vantar svona herslumuninn til að koma mér í almennilega baráttu. Í atvinnumannaheiminum þarf að velja mótin sem maður tekur þátt í, því ekki er hægt að taka þátt í öllu eða alla vega ekki fyrir mitt leyti þar sem að hausinn mun þreytast hratt og þarf því að taka sér smá pásu, koma heim og anda aðeins. Það var einmitt það sem ég gerði eftir Spán, kom heim sleppti einu móti og mætti endurnærð til Tékklands um miðjan júní. Þar í um klukkutíma fjarlægð frá Prag er Panorama svæðið sem ALLIR ættu að kíkja á; 27 holur, flott æfingasvæði og frábært útsýni. Þetta er samt örugglega erfiðasti völlurinn sem við spilum á hverju ári. Áfram flott spilamennska en vantaði nokkur pútt upp á að geta blandað sér í toppbaráttuna á lokahringnum. Í huganum var einungis tímaspursmál hvenær ég myndi ná öllu saman í einu og sama mótinu. Í lok júní var kominn tími til að rifja upp sænskuna og eyða þremur vikum í Svíaveldi. Fyrsta mótið þar var mjög skemmtilegt, 4 daga mót sameiginlegt með Nordic League hjá strákunum og spilað á tveimur völlum sem tilheyra Landeryd GK í Linköping. Eftir lala fyrstu 3 hringi, var komið að lokahringum þar sem allt kom heim og saman en mistök á lokaholunni gerðu það að verkum að ég endaði í 23. sæti í stað þess 4; en þetta gaf virkilega góð fyrirheit fyrir það sem var í vændum á næstu vikum. Næsta mót spilaðist alveg eins og vikuna áður, allt í lagi fyrstu 2 hringir en síðan kviknaði á vélinni á seinni 9 seinasta hringinn og í staðinn fyrir að gera mistök á seinustu, fæ ég örn og enda ein í öðru sæti. Þetta var nákvæmlega niðurstaðan sem ég þurfti á þessum tíma. Næsta mót í Västerås byrjaði nákvæmlega eins og það seinasta endaði, fyrsti hringurinn -8 og náði að enda annan hringinn mjög vel og var tveimur höggum á eftir danskri stelpu fyrir lokahringinn. Við skiptumst á forustunni allan hringinn og vorum við jafnar fyrir lokaholuna. Sú hola hentar mér mjög vel og þar sem að hún spilaðist í miklum meðvindi endaði upphafshöggið mitt um 20 m frá flötinni. Daninn endar um 15 m frá holunni eftir annað höggið, hún á um 2.5m eftir pari á meðan ég á um 3.5m fyrir fugli. Ég tryggi púttið mitt og hún missir sitt par pútt, með því varð ég fyrsti íslenski kvenkylfingurinn sem sigrar á atvinnumannamóti. Það gafst því miður ekki mikill tími til að fagna þessum sigri þar sem að daginn eftir var ég komi í flug til Spánar þar sem næsta mót fór fram. Ég viðurkenni það fúslega að mótið á Spáni er í smá móðu þar sem að það var erfitt að koma sér niður á jörðina eftir sigurinn í Svíþjóð, og missti ég af niðurskurðinum með einu höggi sem var erfitt að kyngja eftir spilamennskuna seinustu vikurnar. Það var því vel við hæfi að næsta flug var með áfangastaðinn Keflavík; og fékk ég tæpa viku heima til að slappa aðeins af, fagna sigrinum með fjölskyldu áður en komið var að næsta móti. Verslunarmannahelginni var eytt í Danmörku á Norður Jótlandi, Himmerland GK. Þar náði ég einhvern veginn að koma mér í gegnum niðurskurðinn þrátt fyrir alls ekki góða spilamennsku. Íslandsmótið var næst á dagskrá og ber að hrósa Keili fyrir framkvæmdina. Þar náðu ferðalög og andleg þreyta mér eftir seinustu vikurnar og var spilamennskan eftir því en það er mjög margt sem ég lærði á þessum fjórum hringjum á Hvaleyrarvelli sem ég tek með mér inn í næstu tímabil. Seinasta langa ferðalagið þetta árið varði í 5 vikur, frá miðjum ágúst fram í miðjan september. Fyrsta mótið af þessum fimm var LET mót í Svíþjóð þar sem ég náði ekki að sýna mitt besta andlit en það var gott að sjá að þegar ég spila mitt golf þá á ég heima á þessu sviði. Írland var næst á dagskrá, þar var spilamennskan svipuð og í upphafi tímabils vantaði herslumuninn uppá. Síðan kemur eitt af skemmtilegustu mótum ársins á LET Access og það er haldið af Justin Rose og eiginkonu hans. Það er gífurlegur metnaður sem fer í þetta mót og það sést í öllu sem tengist þessu móti. UppRagga Kristins gerir upp árið 2025 Västerås var toppurinn
RkJQdWJsaXNoZXIy MzI5Mjk2Nw==