Ég fæddist í Skotlandi, var skírður Duncan Wilson Campbell og ólst upp í Edinborg hjá góðum, kirkjuræknum foreldrum þeim Colin Maclean Campbell, fjármálastjóra, og Nettu Kilpatrick Campbell, f. Wilson, víóluleikara og tónlistarkennara. Við bróðir minn gengum í stóran drengjaskóla sem var þekktur fyrir metnað bæði í námi og íþróttum en ég var latur að sinna heimaverkefnum, vildi frekar lesa skemmtilegar bækur um siglingar og áhættuferðir en liggja yfir algebru eða frönsku. Rugby og krikket voru aðalíþróttirnar í skólanum og þær voru ekki minn tebolli. Ellefu ára fór ég að læra á óbó sem góð vinkona mömmu átti heima í skúffu og örlög mín voru ráðin. Mamma var músikölsk, spilaði og kenndi á víólu og hún hvatti mig áfram. Ég var bara eins og aðrir krakkar, nennti ekki mikið að æfa mig heima, vildi frekar spila eitthvað annað en mér var sett fyrir. Mér fannst gaman að spila í hljómsveitum, fyrst í skólanum og svo með fullorðnum áhugamönnum. Um svipað leyti var stofnuð sjóskátadeild í næsta nágrenni við okkur og þar fann ég mig vel. Mig langaði að eignast tíu feta júllu og þegar ég var fjórtán ára lagði ég í að smíða hana í svefnherbergi okkar bræðranna, en hann var fluttur í annað herbergi, og ég svaf innan um sag og ryk. Nokkrum vikum seinna tókst okkur að bera skrokkinn niður á jarðhæð og út í bílskúr. Mamma saumaði seglin og ég sjósetti júlluna stoltur. Auðvitað lak hún en það mátti ausa smávegis. Farsæll siglingakappi Við áttum heima stutt frá sjónum og þar eyddi ég öllum frístundum siglandi frá apríl til september, oft einn í stórri höfn sem heitir Granton og Böðvar Guðmundsson lýsir vel í Híbýlum vindanna. Svo byrjaði ég að taka þátt í siglingakeppnum í léttum júllum af tegundinni Enterprise sem skólinn átti, og var meira að segja nokkuð sigursæll af og til. Siglingar og tónlist, það var minn draumaheimur og með tímanum þá rættist hann. Átján ára gamall lauk ég stúdentsprófi og fór til London í Royal College of Music sem er mjög virðulegur skóli við hliðina á Royal Albert Hall. Foreldrar mínir voru ekki ánægðir með að ég skyldi velja tónlistina en mamma var tónlistarkennari og skildi sennilega þörf mína fyrir að spila. Ég var öfundaður af samnemendum mínum, þar sem ég fékk hæsta styrk vegna lágra tekna heima fyrir. Ég naut þess að vera rúm þrjú ár í London við nám og störf, fékk töluvert að I KYLFINGUR I 37
RkJQdWJsaXNoZXIy MzI5Mjk2Nw==