38 I KYLFINGUR I spila með hljómsveitum og kenndi líka og kynntist mörgum góðum félögum. Af hverju Ísland? Árin reyndust happadrjúg og einn janúarmorgun 1973 fékk ég símtal og boð um að mæta á æfingu í Reykjavík eftir fimm daga og spila annað óbó í Sinfóníuhljómsveit Íslands fram á vor. Þvílíkt happ! Að fá vinnu við að spila er það sem alla hljóðfæraleikara dreymir um. En Ísland? Tíminn var naumur. Það þurfti að sækja um passa, þiggja ölkrús í fagnaðarskyni frá prófessornum, segja upp kennslunni, láta félagana fá tónleikabókanirnar mínar og klára að spila eina tónleika í Brighton á laugardagskvöldi, allra syðst í Englandi. Svo lagði ég af stað norður til Skotlands í björtu veðri á eldgamalli Vauxhall Vivu, rúma 700 kílómetra. Á miðri leið byrjaði að snjóa hressilega, það voru auðvitað engin vetrardekk svo ég varð að sofa í bílnum þangað til plógurinn mætti daginn eftir. Heima í Edinborg var fólk hissa á þessu öllu, en tilboð um vinnu var gleðiefni. Pabbi bauðst til að skutla mér á flugvöllinn, en verið var að lesa morgunfréttirnar í útvarpinu. Mamma kveður mig en segist hafa heyrt eitthvað um Ísland en nær ekki hverju, en biður mig að „passa mig vel“. Í vélinni, fljúgandi í fyrsta sinn, frá Edinborg til London, fæ ég dagblað strax frá flugþjóni, með fyrirsögninni „Trident Crash Result“, en ég var einmitt í Trident flugvél og vængirnir á hreyfingu. Mér stóð ekki alveg á sama. Svo var millilending í London. Flugið til Íslands Dagurinn var bara að byrja. 727 Icelandair vélin frá Heathrow var nærri tóm, en andrúmsloftið spennt. Þegar við höfðum flogið um þrjá tíma bjóst ég við að við færum að lenda. Mikið var talað og bara á íslensku í kallkerfinu en svo var hringsólað lengi. Kannski að leita að flugvellinum? hugsaði ég en svo var hann loksins fundinn. Rúta til Reykjavíkur, og framkvæmdastjórinn mættur, sendir mig á Hótel Sögu og segir að hljómsveitarstjórinn, tékkneskur, verði á barnum klukkan sjö. Ég kem þangað og heilsa honum og fyrstu orðin hans eru „Er þetta ekki stórkostlegt?“ Ég, nýlentur og frekar óviss um hvað við erum að tala, játa því, en svo kemur það: Eldgos í Vestmannaeyjum og öllum bjargað. Þetta var 23. janúar 1973. Það hafði sem sagt verið reynt að kíkja á gosið úr flugvélinni, en það var of lágskýjað. Margar flugferðir hef ég farið síðan, en ekkert jafnast á við þessa. Mér var mjög vel tekið í Sinfóníuhljómsveitinni og frá fyrstu æfingu naut ég þess í botn að fá að spila daglega í góðum hópi hljóðfæraleikara sem voru sumir útlenskir en flestir heimamenn. Góð kona leigði mér herbergi í bakhúsi við Laugaveg. Það hafði sem betur fer verið pantað fyrir gosið, því erfitt var að fá húsnæði þegar allir Vestmanneyingarnir fluttu upp á land. Fastráðning hjá Sinfó Að vera kominn í atvinnuhljómsveit, Sinfóníuhljómsveit Íslands og fá föst laun virtist of gott til að vera satt, en hingað var ég kominn. Æfingar voru á hverjum degi, tónleikar á fimmtudagskvöldum sem þá voru sjónvarpslaus kvöld. Svo voru oft fjölskyldutónleikar á laugardögum með léttari og aðgengilegri efnisskrá og einnig nokkrir skólatónleikar á hverju starfsári. Það var líka farið út á land á vorin og haustin og þá gafst mér kostur á að sjá meira af Íslandi en bara suðvesturhornið. Fljótlega bauðst mér að spila í Kammersveit Reykjavíkur, það voru óperusýningar í Þjóðleikhúsinu og ýmsa kóra vantaði minni hljómsveitir til að flytja messur og kantötur, sem þýddi að ég hafði meira en nóg að gera. Samtímis fór ég svo að reyna að læra íslensku, bæði hjá Mími og Háskóla Íslands. Svo fór Sinfóníuhljómsveitin fyrstu ferðina til útlanda 1977 og hefur síðan komið fram um alla Evrópu, í Japan, í Kanada og í Bandaríkjunum. Stöku sinnum bauðst mér sá heiður að spila einleikskonsert sem var mikil áskorun. Árið 1981 stofnuðum við fimm félagar Blásarakvintett Reykjavíkur og tókum upp fjölda diska og ferðuðumst víða í meira en þrjá áratugi, fórum t.d. til Kína, Singapore og Ástralíu. Það var oft strembið en líka mjög gefandi. Hvort ég sakni þess að spila? Já, þegar ég heyri fallega leikið á óbó, í Hörpu eða á RÚV, en allt tekur enda. Minningarnar eru góðar. Röngum nótum reyni ég að gleyma. Útivistin Fljótlega komst ég upp á lag með að húkka far út úr bænum og gekk á flest fjöllin í nágrenni Reykjavíkur. Í fyrsta skipti sem ég gekk á Esju, hitti ég tvo aðra göngumenn, Dani, og lengi vel var það undantekning að sjá aðra á fjalli, en það hefur mikið breyst. Annarri útiveru kynntist ég þegar frábær trompetleikari og hestamaður, Lárus Sveinsson, bauð mér að ríða út vikulega um Mosfellssveitina. Þetta var alveg nýtt fyrir mér, farið hvernig sem viðraði og mér fannst þetta algjört ævintýri. Ég saknaði siglinganna en fékk eitt sumar tækifæri til að prófa sjómennsku á stórri skútu sem sigldi frá Seyðisfirði suður til Færeyja og þaðan áfram til Suðureyja og loks til Wales. Þessi átta daga útivist læknaði mig algjörlega af þeirri þrá að sigla langar leiðir um úthöfin, sofa lítið og illa og glíma við sjóveiki! Fjölskyldan og golfið Svo rugluðum við Sesselja Halldórsdóttir saman reytum, en hún var víóluleikari í Sinfó. Þegar íbúð hafði verið keypt, og Blásarakvintett Reykjavíkur
RkJQdWJsaXNoZXIy MzI5Mjk2Nw==