12
F R É T T A B L A Ð E F L I N G A R - S T É T T A R F É L A G S
Lífeyrismál
Lífeyrissjóðir launamanna hafa verið
mikið til umræðu á síðustu misserum og
margir gera miklar kröfur til sjóðanna.
Þeir eiga að byggja hjúkrunarheimili,
leggja fé í sjúkrahús og vegakerfi lands­
ins svo dæmi séu tekin. Eftir hrun hefur
sú krafa verið áberandi að lífeyrissjóðir
eigi að afskrifa lán og gefa eftir láns­
veð af lánum sem aðstandendur hafa
tekið og lagt í hendur náinna ættingja.
Áberandi í hópi kröfugerðarmanna
hafa verið stjórnmálamenn, sem búa
við margföld lífeyrisréttindi þeirra sem
starfa á almennum markaði. Það hefur
verið algeng krafa í þessum málflutn­
ingi að lífeyrissjóðirnir rýri eigur launa­
manna til að mæta erfiðleikum skuldara
sem fóru illa út úr hruninu. Best hefur
þessi málflutningur afhjúpað sig í þeirri
kröfu stjórnvalda að eðlilegt sé að
lífeyrissjóðir taki þátt í að standa undir
velferðinni með skattlagningu iðgjalda
sjóðfélaga. Allar þessar hugmyndir eiga
það sameiginlegt að í framkvæmd rýra
þær eigur launamanna á almennum
markaði. Eigur opinberra starfsmanna
í lífeyrissjóðum þeirra eru tryggðar af
skattgreiðendum. Þess vegna munu
lífeyriseignir launamanna á almennum
markaði standa einar undir kostnaði
sem hlýst af hruninu og hugmyndum
um útgjöld og álögur á lífeyriseignir.
Margir launamenn gera sér vel grein fyrir því
að nánast öll þessi kröfugerð á hendur lífeyr-
issjóðanna á sér engar forsendur. Reyndar
er umræðuhefðin hér á landi þar sem rætt
er um lífeyrissjóðina á algerum villigötum.
Lífeyrissjóðirnir eiga ekki krónu. Þeir varð-
veita iðgjöld sjóðfélaganna. Allt fé sjóðanna
er safn réttinda til ellilífeyris, makalífeyris,
barnalífeyris, örorkulífeyris eða annarra skil-
greindra eigna sem fara eftir samþykktum
Lífeyrissjóðir eru ekkert
annað en réttindin okkar
Fréttablað Eflingar segir