Basic HTML Version
Dómsmál
34
F R É T T A B L A Ð E F L I N G A R - S T É T T A R F É L A G S
Tengsl slysa til eða frá
vinnu og uppsagna
Eftir Önnu Lilju Sigurðardóttur, hdl.
Í málinu var m.a. deilt um rétt starfs
manns til greiðslu launa í slysafor
föllum vegna slyss er hann varð fyrir
á beinni leið heim úr vinnu. Daginn
áður en slysið varð hafði starfsmaður
inn sagt upp ráðningarsamningi sínum
og áttu starfslok hans að vera þann
31. janúar 2011. Í kjölfar slyssins var
starfsmaðurinn óvinnufær til 1. apríl
2011 skv. læknisvottorðum. Vinnuveit
andi leit svo á að honum bæri aðeins
skylda til að greiða starfsmanninum
laun til 31. janúar 2011 þar sem ráðn
ingaslit hefðu átt að eiga sér stað þann
dag. Leit vinnuveitandinn því svo á að
launagreiðslur hefðu átt að falla niður
frá og með þeim tíma. Starfsmaðurinn
gerði hins vegar kröfu um greiðslu
launa í samræmi við slysalaunarétt
sinn eða fram í miðjan mars 2011.
Réttur til fullra slysalauna í kjölfar vinnu-
slyss óháð ráðningarslitum
Óumdeilt er að sú sérregla gildir þegar
eiginleg vinnuslys og atvinnusjúkdómar
verða á uppsagnarfresti að starfsmaður á rétt
til fullra slysalauna óháð ráðningarslitum.
Hefur þessi sérregla verið viðurkennd af
fræðimönnum svo og í dómaframkvæmd.
Byggði starfsmaðurinn á því að sömu sjónar-
mið ættu að gilda um slys er verða til eða frá
vinnu á uppsagnarfresti. Þegar slysið varð
var ráðningarsamningur aðila í fullu gildi,
starfsmaðurinn enn að störfum og réttindi
og skyldur aðila í fullu gildi. Leit starfs-
maðurinn svo á að starfslokin frestuðust og
að hann ætti rétt á greiðslu launa í samræmi
við lög- og kjarasamningsbundinn slysarétt
sinn. Vinnuveitandinn mótmælti því hins
vegar og vildi meina að vinnuslys, þ.e. slys
við framkvæmd vinnu, væru einu tilvikin þar
sem starfsmaður gæti átt rétt til slysalauna
fram yfir starfslok.
Réttarvernd vegna slysa sem verða á leið
til eða frá vinnu er sú sama og þegar um
vinnuslys er að ræða
Í umfjöllun dómsins um það hvort framan-
greind sérregla um greiðsluskyldu vegna
vinnuslysa á uppsagnarfresti gilti einnig um
slys til eða frá vinnu kemur fram að ekki yrði
fram hjá því litið að í löggjöf hér á landi á
síðari áratugum sem og í kjarasamningum
hafi réttarvernd launamanna, sem verða
fyrir slysi á beinni leið til eða frá vinnu,
verið sú sama og þegar þeir verða fyrir slysi
við framkvæmd starfa sinna með vísan til
4. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks
til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla
og 2. mgr. 27. gr. laga nr. 100/2007 um
almannatryggingar. Helgast það af því að
ástæða slíkra ferða verður einungis rakin
til vinnunnar og því rétt að leggja slys, sem
starfsmaður verður fyrir í þeim, að jöfnu við
slys sem verður við framkvæmd vinnunnar. Í
þessu ljósi taldi dómurinn að við afmörkun
á gildissviði framangreindrar sérreglu um
samspil uppsagnar og vinnuslysa sé ekki
efni til að greina á milli eiginlegra vinnuslysa
og slysa sem verða á beinni leið til eða frá
vinnu. Samkvæmt þessu féllst dómurinn
á að starfsmaðurinn hefði átt samnings-
bundinn rétt til greiðslu dagvinnulauna í
samræmi við slysarétt skv. kjarasamningi
óháð uppsögninni.
Í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá
20. apríl s.l. var fallist á að starfs-
maður hefði átt samningsbundinn
rétt til greiðslu dagvinnulauna í
samræmi við slysarétt skv.
kjarasamningi óháð uppsögn á
ráðningarsamningi.